Απόψεις

Η μέρα με τη νύχτα (ή ο θρίαμβος του Παύλου ενάντια στους δολοφόνους του)

antifasistas-thumb-large-thumb-large_6Η δολοφονία του νεαρού αντιφασίστα μαχητή  Παύλου Φύσσα, από ένα νέο-ναζιστικό κατακάθι, έφερε στην επιφάνεια, μαζί με τις πληροφορίες για τα Τάγματα Εφόδου των ναζιστών, όλη την βαθύτερη ουσία  και τις  αξίες δύο ολότελα διαφορετικών κόσμων.

Ορισμένοι θέλουν να μιλούν για τα ‘’δύο άκρα’’, θέλοντας είτε να κρύψουν την ταύτιση των συμφερόντων και των αξιών τους με το φασισμό, είτε να αποφύγουν να πάρουν θέση στα σκληρά κοινωνικά ερωτήματα, αναζητώντας μια ‘’μέση’’ λελογισμένη οδό. Έτσι, είναι της μόδας η καταδίκη των ‘’δύο άκρων’’.

Συμπύκνωση αυτής της λογικής,  είναι η φράση ‘’ ε, όχι και μαχαίρια!’’. Αποδοχή της πράξης της φασιστικής απάνθρωπης  βίας, αλλά όχι της αιματηρής θανατηφόρας κατάληξης.

Πολλά εθνικιστικά ρεύματα ποικίλων αποχρώσεων, προσπάθησαν να οριοθετηθούν επίσης από τη ΧΑ αλλά και να πλιατσικολογήσουν πάνω στην όποια φθορά της, επισημαίνοντας την ‘’προσπάθεια της άκρας δεξιάς και της άκρας αριστεράς να διχάσουν το λαό’’.

Τις προάλλες ο βαστάζος του Σαμαρά Βενιζέλος, καλούσε ο βομβαρδισμός της Συρίας από το ΝΑΤΟ και τους Αμερικάνους, να έχει ‘’αναλογικά χαρακτηριστικά’’ και να μην είναι ‘’ασύμμετρος’’.

Όλα αυτά τα προπετάσματα καπνού, η καταδίκη των ‘’υπερβολών’’ είναι ο δρόμος όλων όσων θέλουν να μη γίνει η συζήτηση στο απλό:  Ποιο είναι το σωστό; Ποιο είναι το δίκαιο; Εκεί θα φανούν οι αξίες, οι σκοποί, οι διαφορετικοί δρόμοι.

Διαβάζουμε  στο ΕΘΝΟΣ 22/9, σε συνέντευξη μέλους της ΧΑ:

Περί ομορφιάς

‘’Είναι τόσο ανεβασμένη η αδρεναλίνη, που νοιώθεις όμορφα εκείνη τη στιγμή. Όταν πηγαίναμε να πλακώσουμε μετανάστες στο ξύλο, νοιώθαμε όμορφα. Ότι κάνουμε κάτι πολύ καλό.’’

Ο Παύλος όταν τραγουδούσε σίγουρα θα είχε ανεβασμένη αδρεναλίνη και θα αισθανόταν όμορφα. Ο  άλλος ηδονιζόταν όταν έδερνε….

Δουλειά και διασκέδαση

Ο Παύλος δούλευε, όταν έβρισκε μεροκάματο στη Ζώνη, σαν σωληνάς, αλλά έγραφε και στίχους, έγραφε μουσική, τραγουδούσε. Κερνούσε και τους φίλους του, λέγοντας:

‘’δεν έχω να φάω, αλλά την μπιρίτσα σ’ την κερνάω! Κομπλαν;’’

Δουλειά και διασκέδαση, λοιπόν όπως την καταλάβαινε ο γιός του μάστρο-Τάκη.

Και για  άλλους όμως υπάρχει ο συνδυασμός ‘’δουλειάς και διασκέδασης’’.  Εξομολογείται ο χρυσαυγίτης στο ΕΘΝΟΣ:

‘’Εμείς λέγαμε πρώτα η δουλειά και μετά η διασκέδαση. Η δουλειά είναι να κυνηγάμε αναρχικούς και η διασκέδαση να χτυπάμε Πακιστανούς’’.

Υποχρεούται ο καθένας να ρίξει τα μούτρα του και να συγκρίνει τους δύο κόσμους…

Αγάπη  για τη ζωή ή για το αίμα;

Λέει ένας φίλος του Παύλου κάπου:

’ο Παύλος ήταν ιδιαίτερα δημιουργικός και μέσα από τη μουσική του προσπαθούσε να αφυπνίσει την κοινωνία. Παθιασμένος για τη ζωή , ντόμπρος, σκεπτόμενος και πολιτικοποιημένος’’.

Ας δούμε τώρα και τον Χρυσαυγίτη πως σκέφτεται:

‘’διαφωνώ ριζικά με το φόνο ενός έλληνα’’.

Με τους Πακιστανούς είναι αλλιώς….

’’Γιατί τέτοια εμμονή με τους Πακιστανούς;’’, τον ρωτούν και απαντάει αυθόρμητα:

‘’είναι το δέρμα τους. Είναι μαύρο. Δεν είναι άρια φυλή’’

Ο Παύλος λοιπόν αγαπάει τη ζωή, είναι παθιασμένος για τη ζωή, για αυτό ζει για τους άλλους, θέλοντας να την αλλάξει προς το καλύτερο.

Ο Χρυσαυγίτης αγαπά και παθιάζεται για  το φόνο του ‘’άλλου’’. Φωνάζει ‘’αίμα, τιμή, χρυσή αυγή’’. Μισεί τη ζωή ίσως γιατί τρομάζει όταν βλέπει την κακομοιριά και τη μιζέρια με την οποία στέκεται απέναντί της.

Ελευθερία και προσωπικότητα

‘’Ναι, αλλά πως μπορείς κανείς να φτάσει να κάνει φόνο;’’ Ρωτάει ο δημοσιογράφος.

»Πλύση εγκεφάλου. Εκείνη τη στιγμή δε σκέφτεσαι τίποτα….’’, ‘’Ο Μιχαλολιάκος πάντα μας έλεγε ότι είμαστε στρατιώτες’’, ‘’Μου άρεσε. Υπάρχει τέτοια πλύση εγκεφάλου που δεν υπάρχεις σαν οντότητα. Δεν έχεις προσωπικότητα, δεν έχεις και δεν μπορείς να πεις τη γνώμη σου. Πρέπει να λες πάντα ναι.’’

Ο Παύλος τα έβλεπε αλλιώς τα πράγματα. Ελεύθερο πνεύμα, μαχητικό ενάντια σε κάθε αδικία.  Όχι μόνο δε σκύβει άσκεφτος προσβάλλοντας τον εαυτό του, αλλά δεν ανέχεται την αδικία ούτε για τους άλλους, ακόμη και για αυτούς που δεν ξέρει. Να ένας στίχος του:

‘’Γράφω για εκείνους που δε ζουν στην ησυχία

και την πόλη μας γεμίζουν με χρώμα και υγεία,

για κείνους που κινιούνται μέσα στο βράδυ’’

Ο Παύλος ψάχνει για το χρώμα, τα χρώματα, την ποικιλία, την ομορφιά, τη σύνθεση. Το μαύρο το γνωρίζει, δεν το φοβάται, το πολεμά. Ο φασίστας βλέπει και είναι μόνο το μαύρο, η νύχτα, η καταχνιά. Όχι μόνο δε μπορεί να φανταστεί έξω από αυτά, αλλά αφηνιάζει με όποιον το προσπαθεί, γιατί του υπενθυμίζει την δική του υποταγή και παραίτηση.

Θάρρος, συντροφικότητα, αλληλεγγύη

Η μάνα του Παύλου, οργισμένη για το φόνο, αλλά και περήφανη για το γιό της, λέει:

‘’έδιωξε τα  άλλα παιδιά για να μην τα χτυπήσουν. Και έμεινε να τους αντιμετωπίσει μόνος του’’.  

Έτσι ακριβώς έγινε το βράδυ της δολοφονίας. Να πως το βλέπει ένας φίλος του:

‘’Δεν πήγαινε ποτέ με τη μάζα. Όρθωνε το ανάστημά του απέναντι σε τέτοιες πρακτικές, δε φοβόταν τους τραμπούκους’’

Ας δούμε τώρα και τους άλλους.

‘’Όλο αυτό το αντριλίκι της ΧΑ είναι ψεύτικο’’,

λέει ο ίδιος ο Χρυσαυγίτης. Και εξηγεί:

‘’μόνο ομάδες των 40 ατόμων τα βάζουν με έναν’’.

Ένας φίλος του Παύλου, παρών στην επίθεση των Χρυσαυγιτών λέει:

‘’Τον Παύλο τον μαχαίρωσαν, γιατί ενώ τον βάραγαν τόσοι, αυτός δεν έπεφτε κάτω…’’

Άλλο λοιπόν θάρρος και λεβεντιά που εμπνέεται από το δίκιο και άλλο θρασυδειλία που στηρίζεται στη σιγουριά της αγέλης.

Αλλά η αγέλη δεν προστατεύει πάντοτε καλά.  Η ΧΑ δεν τολμάει να πει ότι ο δολοφόνος Ρουπακιάς είναι μέλος της, τον πουλάει εν ψυχρώ. Πώς να υπερασπίσεις ένα βρώμικο άνθρωπο σε μια βρώμικη και αποτρόπαιη πράξη;

Δεν είναι η πρώτη φορά.

‘’ο Περίανδρος μπήκε φυλακή και η ΧΑ τον άδειασε και ούτε δικηγόρο δεν του είχε’’,

λέει ο Χρυσαυγίτης, που μάλλον ανήκει στην εθνικοσοσιαλιστική ομάδα του υποψήφιου δολοφόνου του Δημήτρη Κουσουρή.

Κατάργηση ή νίκη της δημοκρατίας;

‘’δεν πιστεύουμε στη δημοκρατία’’,  δηλώνει ο Χρυσαυγίτης στο ΕΘΝΟΣ.

Δεν πρόκειται για αποκοτιά. Είναι ταυτότητα του ναζισμού.

‘’Κατ’ εμέ’’, γράφει ο θεωρητικός της Νέας Δεξιάς Αλαίν ντε Μπενουά ‘’ο εχθρός δεν είναι η αριστερά ή ο κομμουνισμός, ή ακόμη η ανατροπή, αλλά ακριβώς η  ιδεολογία της ισότητας’’

Σωστά περιγράφει τον φασιστικό κόσμο.

Και ο Παύλος, πως τα βλέπει; Μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, αρκετοί, για να τιμήσουν τον δολοφονημένο αγωνιστή, εκφράστηκαν με στίχους και τραγούδια.

Κάποιος από αυτούς έγραψε για τον Παύλο, ανάμεσα στα άλλα:

‘’ήτανε νέος, ήθελε, απλά δικαιοσύνη,
πάλευε για ιδανικά, για κοινοκτημοσύνη,
ήτανε πάντα ελεύθερος, μιλούσε για ειρήνη,
πάλευε για την εργατιά, ισότητα να γίνει’’

Τι όμορφη συμπύκνωση!  Ο Παύλος ήταν πράγματι με αυτό το ‘’άκρο’’.  Ο  Παύλος δε μισεί τη δημοκρατία. Μισεί την υποκρισία περί δημοκρατίας, αγωνίζεται για πραγματική δημοκρατία.

Η πατρίδα μεταξύ Χίτλερ και …Πακιστάν

Ας δούμε και κάτι άλλο. Λέει ο Χρυσαυγίτης:

‘’Είμαι εθνικοσοσιαλιστής. Πρότυπό μου είναι ο Χίτλερ και εξακολουθεί να είναι και δεν το κρύβω’’

Αυτή είναι η …θετική αναφορά στο έθνος και την Πατρίδα. Ας δούμε τώρα και την ..αντιθετική όψη της:

‘’Κυνηγάμε τους Πακιστανούς, τους μαχαιρώνουμε στον ποπό τους’’

Έχει και ο Παύλος όμως αναφορές  στη χώρα του και σε άλλες χώρες, αλλά ας δούμε τη ματιά του, μέσα από το τελευταίο του τραγούδι για τη Μέρκελ:

‘’πώς να στο πω  ελληνικά για να σε πείσω;

άντε γαμήσου, δεν κάνω πίσω’’

Είναι μια ματιά όχι ρατσιστική, όχι φυλετική,  όχι ..αίματος, αλλά πολιτική. Συμπυκνώνει το αίσθημα και τον αγώνα ενάντια στα επιβληθέντα μνημόνια, την ταπείνωση, την ευρωκρατική επιβολή.

Πως σας φαίνονται οι δύο κόσμοι;

Λοιπόν, ας αφήσουμε τον Χρυσαυγίτη στην τρέλα του. Ας ρωτήσουμε τον »μέσο» άνθρωπο, του »μεσαίου» δρόμου, που δεν του αρέσουν οι »ακρότητες».

Ποιο είναι το  κύριο και ουσιαστικό; Οι απόψεις, οι θέσεις ή οι  υπερβολές;

Τι κρατάμε  από το Χρυσαυγίτη; Το μαχαίρι μόνο; (Ε, όχι και μαχαίρια!)

Τι κρατάμε από τον Παύλο; Το ‘’’αντε γαμήσου’’;  (Έ, όχι και σεξισμός/χυδαιότητες!)

Και τα άλλα, τα ουσιώδη, τα πετάξαμε στη θάλασσα; Τόση φτώχεια και κακομοιριά για να πάρει κανείς θέση;

Αλλά το πιο σπουδαίο σε όλη αυτή τη σύγκριση αυτών των δύο κόσμων, αυτό που τα φανερώνει όλα, είναι η απάντηση στην ερώτηση ‘’γιατί όμως τον Φύσσα;’’

Να η απάντηση-ομολογία:

‘’πιστεύω επειδή ο Φύσσας ενοχλούσε με τα τραγούδια του….’’

Αυτό ακριβώς είναι.

Δεν πρόκειται για πολιτικές διαφορές απλά, αλλά είναι  η διαφορά του πολιτισμού. Και ο πολιτισμός του κόσμου του Παύλου, του κάθε δικού μας Παύλου,  δεν μπορεί να νικηθεί με γροθιές, ούτε με μαχαίρια. Ούτε με τη δολοφονία του. Γιατί είναι χιλιάδες αυτοί »που ζούν για τους άλλους», ακριβώς επειδή αγαπούν και τη δική τους ζωή και τη θέλουν αξιοπρεπή.

Παύλο, για άλλη μια φορά, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, τους νίκησες κατά κράτος

Σε ευχαριστούμε και ας μη σε ξέραμε.

 Πηγή:   aristeroblog,  22.09.2013,  Παναγιώτης Μαυροειδής

—————————————————————————

17 λάθη, βούτυρο στο ψωμί του φασίστα

Του Γιάννη Μπογιόπουλου

Ανάμεσα σε συνταγές μαγειρικής και φωτογραφίες με οπίσθια απλώνονται αυτές τις μέρες στις οθόνες μας βαθυστόχαστες αναλύσεις για το ναζισμό, το φασισμό, τη Χρυσή Αυγή και τις συλλήψεις στελεχών της.

Πολλές από αυτές είναι τόσο ρηχές που οι συνταγές δίπλα τους φαντάζουν εμβριθείς και τα οπίσθια περισσότερο καλογραμμένα. Απόψεις αστόχαστες σε ένα χυλό που μέσα του ανακατεύονται, σαν να είναι ισότιμα συστατικά, το αίμα και οι τρίχες.
Ακόμα χειρότερα, ικανή ποσότητα από αυτά τα τραγικά και ανιστόρητα λάθη δεν είναι καν λάθη αλλά μια προπαγάνδα, μια ηθική και νοητική μηχανή του κιμά, με σκοπούς αλλότριους από την αντιμετώπιση του φασισμού.
Λάθος 1ο: “Φασισμός είναι… (συμπληρώστε)”.
Εδώ κάθε “comme il faut” σχολιογράφος βάζει ότι ενοχλεί την πολιτική / κοινωνική / αισθητική του θεωρία. Από την απεργία έως την τσίχλα στο πεζοδρόμιο. Ε, όχι! Ο φασισμός είναι ένα συγκεκριμένο αηδιαστικό πολιτικό μοντέλο, που βασίζεται σε ασύστολη κι αντιεπιστημονική ψευδολογία, διακρίνεται από θανατηφόρα εξουσιολαγνεία και έχει ένα μόνο κοινωνικό αποτέλεσμα: την ισοπέδωση του λαού προς όφελος ολίγων. Αυτό το λάθος, όταν δεν προέρχεται από πολιτική άγνοια (ή άνοια) είναι εσκεμμένη αλητεία. Οταν για παράδειγμα εξισώνονται τα τάγματα εφόδου με τη διαμαρτυρία.
Λάθος 2ο: “Ο ναζισμός είναι άποψη”.
Ε, όχι! Δεν είναι άποψη η βίαια υποταγή στον φύρερ. Δεν είναι άποψη το εργαλείο που σκοτώνει τις απόψεις. Είναι το τέλος των απόψεων. Να εξισώνεις οποιαδήποτε άλλη πολιτική θεώρηση, όσο λάθος και αν είναι αυτή, με μια μπότα στο πρόσωπο, είναι σαν να καταργείς οποιαδήποτε λογική επεξεργασία έγινε σε χιλιάδες χρόνια πολιτισμού, υπέρ ενός ρόπαλου στα χέρια ενός Νεάτερνταλ.
Λάθος 3ο: “Εχουν και μερικά δίκια…”.
 
Κανένα! Ακόμη κι αν ο φασίστας ασπαστεί μιαν αλήθεια το κάνει για να παραπλανήσει. Ο φασισμός κι ο ναζισμός βασίζονται σε μια σειρά ψέματα που συστηματικά διασπείρονται από τα μέσα προπαγάνδας τους και αποτελούν τον κύριο κορμό στην “ιδεολογική διαπαιδαγώγηση” που κάνει η Χρυσή Αυγή στα μέλη της. Μερικά από αυτά ψέματα είναι:
α) “Το Ολοκαύτωμα δεν έγινε”. Δηλαδή δεν εκτελέστηκαν με φρικτούς τρόπους εκατομμύρια άνθρωποι, Εβραίοι, κομμουνιστές, Σλάβοι, Ρομά και ανάπηροι στη διάρκεια της εξουσίας του Χίτλερ. Αυτό είναι τόσο προφανές ψέμα που μόνο αν ο εγκέφαλος κάποιου έχει στραβώσει εντελώς από άλλα ή είναι εντελώς ανιστόρητος μπορεί να το καταπιεί. Υπάρχουν μαρτυρίες, φωτογραφίες, ντοκιμαντέρ της εποχής, τα ίδια τα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Οι ίδιοι οι νεοναζί απορρίπτουν το ψέμα τους όταν φωτογραφίζονται στο Αουσβιτς ή τραγουδάνε γι αυτό. Και δεν χρειάζεται να πάμε μακριά. Στην Ελλάδα υπάρχουν δεκάδες μαρτυρικά χωριά που πυρπολήθηκαν από τους Ναζί και οι κάτοικοί τους θανατώθηκαν.
β) “Δεν υπήρχαν νεκροί στο Πολυτεχνείο”. Δεν έχει σημασία τι λένε οι μαρτυρίες, τι αποδείχθηκε στη δίκη της Χούντας, το τανκ που έριξε την πύλη του Πολυτεχνείου, ο κατάλογος με τα ονόματα των νεκρών… Ο φασίστας θα πει “δεν υπήρχαν” επειδή βασικό στοιχείο της προπαγάνδας του είναι ότι “μια χούντα χρειάζεται¨.
γ) “Η καθαρότητα της φυλής”. Κεντρικό στοιχείο της ναζιστικής προπαγάνδας είναι ο φυλετικός διαχωρισμός. Αυτό το θεμελιώδες ψέμα προϋποθέτει κάθε αντιεπιστημονική θεώρηση της βιολογίας, της ιστορίας, της ανθρωπολογίας, της κοινωνιολογίας και καμιά δεκαριά άλλων επιστημονικών κλάδων. Ο νεοναζί είναι βέβαιος ότι η προ-προ-προ-προγιαγιά του δεν είχε ερωτική σχέση με Τούρκο, για να δώσω ένα φαιδρό παράδειγμα.
δ) “Δεν είμαστε ναζί”. Ενα ψέμα που επαναλαμβάνουν οι ηγέτες της Χρυσής Αυγής μπροστά στον ανακριτή. Εντελώς τυχαία, οι ίδιοι πότε υμνούν τον Χίτλερ και πότε λένε ότι “δεν τον έχει κρίνει η ιστορία”. Αντιγράφουν τη ρητορική και τις τακτικές του, μεταφράζουν τη σβάστικα σε “μαίανδρο” και τον ναζιστικό χαιρετισμό σε “αρχαιοελληνικό” κ.λπ. Ο μόνος αρχαιοελληνικός χαιρετισμός που τους χρειάζεται είναι η μούτζα. Ναζί είναι. Και θρασύδειλοι ψεύτες, επίσης.
ε) “Αίμα-τιμή”. Ξεπατικωμένο κι αυτό, ακριβής μετάφραση του χιτλερικού Blut und Ehre. Αλλά αν και πηγμένο στο αίμα το μοτίβο τους, καμιά άλλη τιμή δεν έχει από εκείνη του τραμπούκου επί πληρωμή. Με τιμοκατάλογο. Σπασμένο χέρι 300 ευρώ. Οσοι περίμεναν ότι οι φυλακισμένοι θα υπερασπιστούν τις ιδέες τους έχασαν. Επειδή η μόνη “ιδέα” που έχει αξία για αυτούς είναι το τομάρι τους.
Λάθος 4ο: “Είναι παραπλανημένοι”.
 
Καθόλου! Υπάρχουν πολλά ακόμη ψέματα, αλλά το πιο βασικό είναι ότι οι ίδιοι οι ηγέτες των νεοναζί ξέρουν ότι λένε ψέματα. Δεν έχουν κανένα πρόβλημα. Αλλωστε η λέξη “γκεμπελισμός” προέρχεται από τον συνεργάτη του Χίτλερ, τον Γκέμπελς. “Λέγε, λέγε, όλο και κάτι θα μείνει”, είναι μια φράση που του αποδίδεται. Λένε ψέματα επειδή δεν υπάρχει λογικό υπόβαθρο για το ρόπαλο που κρατάνε. Εξ ου και το σόου της δύναμης. Ομοιόμορφο μιλιταριστικό στιλ, δαυλοί και στρατιωτικά παραγγέλματα τύπου “εγέρθητου” αντικαθιστούν τη λεκτική επικοινωνία. Δεν τους ενδιαφέρει να αναλύσουν τον κόσμο και να συνθέσουν πολιτική πρόταση. Τους αρκεί με ψέμα, βία, έγκλημα να κερδίσουν όση περισσότερη εξουσία μπορούν. Οση τους επιτρέψουμε, δηλαδή.
Λάθος 5ο: “Αφήστε τη Δικαιοσύνη να τους αντιμετωπίσει”.
 
Ο φασισμός δεν νικιέται στα δικαστήρια. Η Δικαιοσύνη να κάνει τη δουλειά της στην αντιμετώπιση των εγκλημάτων αλλά ο φασισμός δεν θα ξεριζωθεί έτσι. Θέλει Παιδεία, διάλογο, κριτική σκέψη, αντίσταση στις γειτονιές και στους χώρους εργασίας.
Λάθος 6ο: “Με τη φυλάκιση των ηγετών τελειώσανε”.
 
Οχι. Με τη φυλάκιση των ηγετών μπορεί να διαλύσεις τη συγκεκριμένη οργάνωση, τη Χρυσή Αυγή. Ο φασισμός θα βρει άλλη έκφραση αν δεν ξεριζωθεί.
Λάθος 7ο: “Η Χρυσή Αυγή είναι αντιμνημονιακή/αντισυστημική…”
 
Πόσο αντιμνημονιακή και αντισυστημική είναι φαίνεται από τους στόχους της: Μετανάστες, αριστεροί, Εβραίοι, Ρομά… Μέσα στη ρητορική του ψεύδους που χρησιμοποιεί συνεχώς μπορεί να προβάλει “πατριωτισμό” και να ψηφίζει υπέρ της πώλησης νησίδων με την ίδια ευκολία. Να κόπτεται για τα “λαϊκά συμφέροντα” και να χτυπάει εργάτες. Να αγορεύει κατά του καπιταλισμού και να ψηφίζει νόμους υπέρ εφοπλιστών. Κανένα πρόβλημα για τους απόγονους του Γκέμπελς.
Λάθος 8ο: “Η Χρυσή Αυγή είναι αποτέλεσμα της κρίσης”.
 
Οχι. Η Χρυσή Αυγή και οι νεοναζί προϋπήρχαν της κρίσης και αναδύθηκαν σε δύναμη εξαιτίας συγκεκριμένης στήριξης που δέχτηκαν από ΜΜΕ και κρυφούς χρηματοδότες. Οταν μια προσφάτως συλληφθείσα χρυσαυγίτισσα παρουσιαζόταν ως “κάτοικος” στα κανάλια, όταν κάθε φασιστική, ρατσιστική και ανοιχτά νεοναζί “άποψη” παρουσιαζόταν ομότιμα με κάθε άλλη, στρώθηκε στο έδαφος της κρίσης η παράλογη υπόθεση ότι ο ναζισμός είναι μία κάποια “λύση”.
Λάθος 9ο: “Ο φασισμός που υπάρχει στον Ελληνα…”.
 
Κανένας φασισμός δεν προϋπάρχει σε κανέναν άνθρωπο. Επίκτητο ελλάτωμα είναι. Το έλλειμμα δημοκρατικής Παιδείας και Δικαιοσύνης, η ατιμωρησία των ταγματασφαλιτών, των χουντικών, των πολιτικών και αστυνομικών που παρανόμησαν, έστρωσε επί δεκαετίες το έδαφος για αντικοινωνικές συμπεριφορές, κορυφαία των οποίων είναι ο φασισμός. Ο φασίστας μισεί το συνάνθρωπό του, θέλει να τον υποτάξει κάτω από τη μπότα του. Και ταυτόχρονα παραδίδει την ίδια του τη θέληση σε έναν ανώτερο αρχηγό. Αλλά όλο αυτό το κατασκεύασμα είναι σαθρό. Γι αυτό όταν η κοινωνία αμύνεται κρύβεται. Σβήνει σελίδες στο φέισμπουκ, “διορθώνει ακόμη και τα ορθογραφικά του λάθη”, όπως έγραψε ειρωνικά κάποιος. Επειδή ο φασίστας είναι θρασύδειλος. Οταν χάσει το κύριο όπλο του, που είναι η ατιμώρητη βία εναντίον συνανθρώπων του, τελειώνει.
Λάθος 10ο: “Αλλο ο φασισμός, άλλο ναζισμός, άλλο ο εθνικισμός”.
 
Αυτό δεν είναι ακριβώς λάθος αλλά επειδή χρησιμοποιείται παραπλανητικά, όπως στη μόνιμη επωδό των Χρυσαυγιτών “δεν είμαστε ναζί αλλά εθνικιστές”, το σημειώνω εδώ. Η ανθρωπότητα έζησε διάφορα ήδη φασισμού. Από τον hard core ναζισμό έως τις light χούντες. Πού θα φτάσει κάθε φορά ο κάθε μισότρελος εξουσιαστής και πόσα θα είναι τα θύματά του – γιατί θύματα υπάρχουν πάντα- εξαρτάται από την ασταθή ισορροπία εσωτερικών και εξωτερικών δυνάμεων σε κάθε χώρα. Ο Χίτλερ δεν δολοφονούσε από την πρώτη μέρα. Η ίδια η Χρυσή Αυγή ξεκίνησε ως μια περιθωριακή ομάδα νεοναζί και κατέληξε με τάγματα εφόδου. Η κοινωνία το επέτρεψε. Θα μεταμφιέζεται με όποια στολή παραλλαγής ή κοστούμι έχει εύκαιρο κάθε φορά. Με στόχο την κατάληψη όσης περισσότερης εξουσίας μπορεί να καταλάβει.
Λάθος 11ο: “Ο εθνικισμός είναι μορφή πατριωτισμού”.
 
Τούμπανα. Πατριωτισμός είναι να αγαπάς τη χώρα σου. Ο εθνικισμός είναι μια διαστροφή που στηρίζεται στην ίδια αρχή με το φασισμό, στη φυλετική καθαρότητα και ανωτερότητα, που έγραψα νωρίτερα, στην παράλογη ιδέα ότι όλα τα άλλα έθνη είναι κατώτερα από εκείνο του εθνικιστή. Την ίδια ακριβώς ιδέα έχουν όλοι οι εθνικιστές του κόσμου, οπότε είτε όλα τα έθνη είναι “ανώτερα”, πράγμα που δεν μπορεί να συμβαίνει, είτε όλοι οι εθνικιστές του κόσμου κάνουν λάθος. Πόσο “πατριώτες” είναι αυτοί που υμνούν τους ταγματασφαλίτες, που έδιναν όρκο στον Χίτλερ και εκτελούσαν όποιον έκανε Αντίσταση; Ο εθνικισμός τους στηρίζεται στην ιστορική αφασία, σαν τους δωσίλογους που μετά την Κατοχή μασκαρεύτηκαν με ένα ρητορικό “πατριωτισμό” ενώ είχαν συνεργαστεί με τους κατακτητές της χώρας τους.
Παράδειγμα διαστροφής: Ενας διεθνής διανοούμενος και ένας Ελληνας εθνικιστής θαυμάζουν την Αρχαία Ελλάδα. Ο πρώτος επειδή εκεί γεννήθηκαν επιστήμες μέσω της διατύπωσης διαφορετικών, και αντιφατικών ακόμη, θεωριών κι ο δεύτερος επειδή εκεί που γεννήθηκαν επιστήμες γεννήθηκε μετά από 2000 χρόνια και ο ίδιος! Η σύγκρουση των ιδεών στην Αρχαία Ελλάδα, ή στο σύγχρονο κόσμο, δεν αφορά τον εθνικιστή, η διαλεκτική είναι άγνωστη λέξη. Αυτός είναι βέβαιος ότι, επειδή στον ίδιο τόπο που μιλούσε ο Πλάτωνας τώρα μουγκρίζει ο ίδιος, κάτι κοινό θα έχουν…
Λάθος 12ο: “Το σύστημα δεν θα τους επιτρέψει…”.
 
Μωρέ μια χαρά τους επιτρέπει όταν θέλει. Από τους αστυνομικούς που έσπρωχναν πολίτες να απευθυνθούν στη Χρυσή Αυγή, τα ΜΜΕ που πρόβαλλαν ψεύτικες ιστορίες, τους κρυφούς και φανερούς χρηματοδότες, ο καπιταλισμός χρησιμοποιεί το φασισμό κατά το δοκούν. Δεν είναι τυχαίο ότι στα διαγράμματα με την πρόθεση ψήφου η Χρυσή Αυγή έκανε δύο άλματα. Το πρώτο ταυτόχρονα με την αποχώρηση του ΛΑΟΣ από την κυβέρνηση Παπαδήμου τον Φεβουάριο 2012 και το δεύτερο πριν από τις εκλογές του 2012. Είναι οι εποχές που το σύστημα… συστηματικά πρόβαλλε τη ΧΑ ως αντισυστημική.
Λάθος 13ο: “Εχουν δικαίωμα να πιστεύουν/λένε/εφαρμόζουν ό,τι θέλουν, δημοκρατία έχουμε”.
 
Δημοκρατία έχουμε αλλά δεν αφήνουμε παιδεραστές να λένε ό,τι θέλουν. Ετσι δεν μπορούμε να επιτρέπουμε και στους φασίστες να δηλητηριάζουν παιδικά μυαλά επειδή “δημοκρατία έχουμε”. Και οι καταγγελίες για συστηματική προπαγάνδα στα σχολεία είναι πολλές για να τις αγνοήσουμε. Μια κύρια αρχή της δημοκρατίας είναι ο σεβασμός στις μειονότητες κάθε είδους, γιατί αν το σκεφτείς όλοι μειονότητες είμαστε. Αν αύριο ένας φύρερ αποφασίσει ότι σπόρος του κακού είναι οι δημοσιογράφοι με 45 νούμερο παπούτσι, στόχος είμαι εγώ. Αν αποφασίσει ότι οι αναγνώστες αυτού του κειμένου είναι μιάσματα στόχος είσαι εσύ, που δεν σε γνωρίζω μεν, αλλά με αφορά εξίσου, επειδή κανένας δεν μπορεί να είναι μόνος απέναντι στο φασισμό. Ρατσιστικές, σεξιστικές, εθνικιστικές ρητορείες, ανιστόρητες και αντιεπιστημονικές, κάνουν θραύση επειδή δεν έχουμε πει “ως εδώ”.
Λάθος 14ο: “Και τι να κάνουμε; Ετσι είναι”.
 
Οχι. Ολοι μπορούν να κάνουν κάτι. Από τις αντιφασιστικές ομάδες στο δρόμο ως τον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου όλοι έχουμε ένα ρόλο να παίξουμε στην αντιμετώπιση του φασισμού. Μιλάμε με τους ανθρώπους στην οικογένεια, στο σχολείο, στο χώρο εργασίας, στη γειτονιά. Αποκαλύπτουμε τα θεμελιώδη ψέματα του φασισμού, υπερασπιζόμαστε τα θύματά του και βέβαια δεν τους ψηφίζουμε. Ούτε αυτούς ούτε όσους τους καλύπτουν για να μαζέψουν μετά τα ψηφαλάκια τους.
Λάθος 16ο: “Αντιφασιστικός είναι ο Χ χώρος, όχι ο Ψ”.
Ιστορικό λάθος. Η μεγαλύτερη νίκη κατά του φασισμού επιτεύχθηκε στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο όταν άνθρωποι με διαφορετικές ιδεολογίες και λαοί ολόκληροι, με διαφορετικά πολιτικά συστήματα, ενώθηκαν στον κοινό αγώνα. Οποιαδήποτε νίκη κατά του φασισμού είναι αυτό: Νίκη κατά του φασισμού. Δέκα νεοναζί στη φυλακή είναι μια καλή αρχή. Είκοσι ακόμη καλύτερα. Κι εκείνοι που τους κάλυπταν και τους χρηματοδοτούσαν μέχρι χθες μπορούν να στραφούν εναντίον τους αν το ποτάμι τους απειλήσει.
Λάθος 17ο: “Οχι στη βία, απ’ όπου κι αν προέρχεται”.
 
Η καραμέλα του πασιφιστή είναι κατανοητή ως ηθική στάση, αλλά συχνά μπαίνει σε λάθος πλαίσιο. Η βία είναι απεχθής, αλλά βία ήταν και ο αμυντικός πόλεμος στην εισβολή της φασιστικής Ιταλίας. “Η βία είναι το μήνυμα, όχι το μέσο” έγραψε στο πόρισμα για τη Χρυσή Αυγή και ο αντιεισαγγελέας του Αρείου Πάγου. Σε αυτό το τόσο σαφές μήνυμα η απάντηση δεν μπορεί να είναι χαριτωμενιές. Στο κάτω κάτω οι φασίστες θεωρούν τη βία προνομιακό τους πεδίο. Οταν τούς γυρίζει μπούμερανγκ μαζεύονται επειδή το κυρίαρχο δόγμα τους καταρρέει. Δεν είναι τυχαίο ότι οι Λονδρέζοι είναι περήφανοι για τη μάχη της Cable Street όπου κάτοικοι της περιοχής και συγκεντρωμένοι αντιφασίστες διέλυσαν μια φασιστική παρέλαση το 1936. Ηταν η αρχή του τέλους για τη “Βρετανική Ενωση Φασιστών” του Οσβαλντ Μόσλι, που έως τότε κέρδιζε δύναμη.
Αυτή η απαρίθμηση λαθών θα μπορούσε να συνεχιστεί για χιλιάδες λέξεις ακόμη. Και έχουν γραφτεί εκατοντάδες βιβλία που τα γράφουν καλύτερα. Σημασία έχει να καταλάβει κανείς ότι “το αυγό του φιδιού” δεν επωάστηκε στον αέρα. Υπήρξε μια φωλιά χτισμένη με ατιμωρησία, κατευθυνόμενη προπαγάνδα, αντιεπιστημονική ρητορεία, απύθμενη συνομωσιολογία και χαζοχαρούμενη άγνοια που το φιλοξένησε. Τώρα το φίδι κυκλοφορεί και δαγκώνει. Ούτε ο φόβος μας, ούτε η αποστροφή του βλέμματος θα το εξαφανίσουν. Ο ποιητής το είπε σοφά: “Τον φασισμό βαθειά κατάλαβέ τον, δεν θα πεθάνει μόνος. Τσάκισέ τον!”
Γιάννης Μπογιόπουλος
 Πηγή: thepressproject.gr

—————————————————————————

ΑΙΜΑ – «τιμή» – ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ

 

Του Ν. ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ*        Τρ. 8/10/13

Ενας πατενταρισμένος φασίστας, ο Αμερικανός ποιητής Εζρα Πάουντ, είχε πει κάποτε ότι «αν δεν κάνεις θυσίες για τις Ιδέες σου, τότε  ή εσύ δεν αξίζεις ή οι ιδέες σου». Το πόσο άξιζε και ο ίδιος ο Πάουντ και οι ιδέες του φάνηκε μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Οταν και επί 25 χρόνια,  μετά τα τέλος του Μουσολίνι τον οποίο ακολουθούσε κατά  πόδας, ο Πάουντ υποδυόταν (;) τον τρελό για να την βγάλει καθαρή…

Ας έρθουμε τώρα στους ημέτερους «ιδεολόγους»:

O Αρτέμης Ματθαιόπουλος είναι βουλευτής χρυσαυγίτης. Χρυσαυγίτης σαν τον μαχαιροβγάλτη που δολοφόνησε τον Παύλο Φύσσα. Αλλά ο Ματθαιόπουλος είναι και μουσικός. Σαν τον Φύσσα. Μόνο που ο Φύσσας τραγουδούσε για τη ζωή, τον έρωτα και τη λεβεντιά. Ο χρυσαυγίτης του συγκροτήματος Pogrom (τι όνομα, έ;) εμπνέεται από άλλα θέματα. Του αρέσει να τραγουδάει για το Άουσβιτς. Ιδού οι στίχοι από το άσμα του συγκροτήματος, το εμνευσμένο από το Αουσβιτς:

«Γαμώ τον Βίζενταλ, γαμώ την Άννα Φρανκ/ γαμιέται κι όλη η φυλή του Αβραάμ./ Τ’ αστέρι του Δαβίδ με κάνει να ξερνάω/ αχ, το Άουσβιτς, πόσο το αγαπάω!/ Ρε κωλοεβραίοι, δεν θα σας αφήσω/ στο τείχος των Δακρύων θα ’ρθω να κατουρήσω./ Juden Raus! Καίγομαι στο Άουσβιτς»…

Αυτός ο ευγενής νέος «δεν είναι ναζιστής, δεν είναι εθνικοσοσιαλιστής». Τι είναι; «Εθνικιστής»! Καμία αντίρρηση. Εθνικιστής του κερατά είναι. Σαν όλους εκείνους, δηλαδή, που κατατάσσουν τα έθνη, τους λαούς και τους ανθρώπους σε «ανώτερους» και σε «κατώτερους». Και που πάνω στο τσακίρ εθνικιστικό κέφι τους ρίχνουν (κατά το κέφι τους) και καμιά μαχαιριά (στους «κατώτερους»)…

Επιπλέον ο Ματθαιόπουλος έχει ελαφρυντικό: Τους ύμνους στο Αουσβιτς τους έψελνε «παλιά». Μόνο που το συγκρότημά του, το Pogrom, δεν είναι και τόσο παλιό. Μόλις το 2004 ιδρύθηκε…

Ο Μιχαλολιάκος είναι ο φυρερίσκος της Χρυσής Αυγής. Στον ύμνο του για τον Χίτλερ (περιοδικό Χρυσή Αυγή, τεύχος 26, Μάιος 1987) έγραφε:

«Τι εμπόδιο μπορεί να σταθεί στο δρόμο μας αφού ακόμη και σήμερα νιώθουμε ΕΚΕΙΝΟΝ να μας οδηγεί […] με τη σκέψη και την ψυχή μας δοσμένη στη Μνήμη του Μεγάλου μας Αρχηγού, υψώνουμε το δεξί χέρι ψηλά, χαιρετούμε τον Ήλιο και με το θάρρος που μας επιβάλλει η Στρατιωτική μας Τιμή και το Εθνικοσοσιαλιστικό μας καθήκον κραυγάζουμε γεμάτοι πάθος, πίστη στο μέλλον και τα οράματά μας: HEIL HITLER!»…

Αυτός ο τύπος, ο Μιχαλολιάκος, ορκίστηκε ενώπιον Θεών και ανακριτών και δήλωσε: «Δεν είμαι ναζιστής, δεν είμαι εθνικοσοσιαλιστής». Τέτοια γενναιότητα έχει να επιδειχτεί από τότε που ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου έγραφε τους στίχους του «Μαύρου Γάτου» και ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου τραγουδούσε:

«Αχ μη καλοί μου άνθρωποι εγώ δεν είμαι γάτος
εγώ είμαι ένας άνθρωπος με αισθήματα γεμάτος»…

Κατά τα λοιπά, την τελευταία φορά που ακούσαμε τη φωνούλα του Μιχαλολιάκου ήταν όταν είπε εκείνο το «Ζήτω η Νίκη». Το «Sieg Heil!», δηλαδή. Το οποίο, φυσικά, «δεν» είναι ναζιστικό, «ούτε» εθνικοσοσιαλιστικό. Ηταν  «απλώς»  ο καθεαυτού χαιρετισμός των Ναζί που καθιερώθηκε από τον Χίτλερ. Τόσο μη ναζιστικό και μη εθνικοσοσιαλιστικό είναι το  «Sieg Heil!» που απαγορεύτηκε στη Γερμανία, μετά τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, με τις παραγράφους 86 και 130 του γερμανικού Ποινικού Κώδικα.

«Ο Κασιδιάρης δεν ξέρει τίποτα για τον… Κασιδιάρη. Όπως είπε στους ανακριτές, δεν γνωρίζει τίποτα για τον τύπο που επιδεικνύει το τατουάζ με τον αγκυλωτό σταυρό στο χεράκι που με τόση «ανδρεία» χτυπάει γυναίκες»…

Ο Κασιδιάρης είναι ο γνωστός άντρακλας που χτυπάει γυναίκες. Στον ύμνο του για το ναζισμό έγραφε:

«Ποιο θα ήταν το μέλλον της Ευρώπης και ολόκληρου του σύγχρονου κόσμου, αν ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος (που οι Δημοκρατίες, ή μάλλον οι εβραίοι –σύμφωνα με τον Στρατηγό Μεταξά– κήρυξαν στη Γερμανία) δεν σταματούσε την ανανεωτική πορεία του Εθνικοσοσιαλισμού; Είναι βέβαιο ότι θεμελιώδεις αξίες που πηγάζουν ως επί το πλείστον από την ελληνική αρχαιότητα, θα κυρίευαν πνευματικά όλα τα κράτη και θα όριζαν τις τύχες των λαών. Ο ρομαντισμός ως πνευματικό κίνημα και ο κλασικισμός θα υπερίσχυαν της παρακμιακής υποκουλτούρας που διέβρωσε τον λευκό άνθρωπο»…

Αλλά, όπως ορκίστηκε ο κύριος Κασιδιάρης ενώπιον Θεών και ανακριτών, «δεν είναι ναζιστής, δεν είναι εθνικοσοσιαλιστής». Οσο για τον «ρομαντικό» χαρακτήρα του ναζισμού, αυτά ο κύριος Κασιδιάρης τα έγραφε «παλιά». Όχι όμως και τόσο «παλιά». Μόλις πριν από δυο χρόνια τα έγραφε. Στις 20/4/2011, στο περιοδικό «Χρυσή Αυγή» τα έγραφε. Πότε πρόλαβε να τα αποκηρύξει, τέτοιος «ιδεολόγος» άνθρωπος, που κυκλοφοράει και με μια σβάστικα «να!», ζωγραφισμένη πάνω στο χεράκι – με το οποίο γρονθοκοπεί γυναίκες…

Αφού λοιπόν αυτοί «δεν» είναι ναζιστές και «δεν» είναι εθνικοσοσιαλιστές, ας πάμε σε κάποιον που ήταν:

Ο Έκτωρ Τσιρονίκος ήταν δωσίλογος, συνεργάτης των Γερμανών επί Κατοχής. Εφτασε μέχρι και αντιπρόεδρος στη γερμανοδιορισμένη «κυβέρνηση» του Ιωάννη Ράλλη. Ηταν, δηλαδή, ο αντιπρόεδρος της «κυβέρνησης» των γερμανοτσολιάδων του Ράλλη, της «κυβέρνησης» δηλαδή που ίδρυσε τα «Τάγματα Ασφαλείας». Σύμφωνα μάλιστα με τον G. Aly στο βιβλίο του «Το λαϊκό κράτος του Χίτλερ», ο Εκτωρ Τσιρονίκος ήταν αυτός που είχε φροντίσει για την πώληση από Ελληνες χρηματομεσίτες του κλεμμένου χρυσού των Εβραίων της Θεσσαλονίκης στο Χρηματιστήριο Αθηνών, με σκοπό να εφοδιαστεί η Βέρμαχτ με το απαραίτητο ρευστό που χρειαζόταν για τις ανάγκες των μονάδων Κατοχής.

Μια τέτοια «πατριωτική» προυπηρεσία δεν πρέπει να πηγαίνει χαμένη. Ετσι, στο περιοδικό της Χρυσής Αυγής (τεύχος Δεκέμβρη 1983), στη δεύτερη σελίδα, μέσα σε ειδικό πλαίσιο ώστε να τονίζεται ευδιάκριτα το ιδεολογικό πρόσημο της ναζιστικής οργάνωσης, σε περίοπτη θέση έτσι ώστε να μην υπάρχουν αμφιβολίες για τις ιστορικές της αναφορές και για το πολιτικό της πρόταγμα, δημοσιεύτηκε κείμενο υπό τον τίτλο «ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΙΣ ΚΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ», το οποίο καταλήγει ως εξής:

«Γιατί ΕΜΕΙΣ, μόνο ΕΜΕΙΣ είμαστε ΕΘΝΙΚΟΣΟΣΙΑΛΙΣΤΕΣ, μελλοντικοί ανατροπείς της διαφθοράς, μελλοντικοί Δημιουργοί της Πολιτείας του Ήλιου, της Πολιτείας του Ελληνικού Μεγαλείου, της ΕΘΝΙΚΟΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ». Η υπογραφή του εν λόγω δημοσιεύματος (με κεφαλαία γράμματα) είναι: «ΕΚΤΩΡ ΤΣΙΡΟΝΙΚΟΣ».

Αυτοί είναι οι «μουσικοί», οι «φυρερίσκοι» και οι «άντρακλες» της Χρυσής Αυγής. Αυτά είναι και τα «αξιοθέατά» τους: τα Άουσβιτς. Αυτοί είναι οι «ήρωές» τους, οι «Τσιρονίκοι». Τέτοιο και το «Ελληνικό Μεγαλείο» τους. Τίποτα λιγότερο από το ναζιστικό «μεγαλείο» των γερμανοτσολιάδων Τσιρονίκων. Αυτός είναι ο «πατριωτισμός» με τον οποίο βρωμίζει τα χώματα της ελληνικής γης η Χρυσή Αυγή: ο «πατριωτισμός» του αρχιδωσίλογου Τσιρονίκου. Αυτά είναι τα ινδάλματα της Χρυσής Αυγής: Οι Χίτλερ. Αυτή είναι η Χρυσή Αυγή: Ένα χιτλερικό εκτροφείο Τσιρονίκων. Που κατά τα άλλα, με την πρώτη «σφαλιάρα» είναι πανέτοιμοι να ορκιστούν σε Θεούς και ανακριτές ότι «δεν είναι ναζιστές, δεν είναι εθνικοσοσιαλιστές».

Και φυσικά δεν προκαλεί κάποια ιδιαίτερη έκπληξη το πώς εννοούν κάτι τέτοιοι τύποι την έννοια «Τιμή». Αλλά πώς να το κάνουμε: Η θρασυδειλία τους, η λιποψυχία τους, η αψυχιά τους, η σβελτάδα τους να αποκηρύξουν τον ίδιο τους τον εαυτό (ένδειξη της «ποιότητας» του εαυτού τους) συνιστούν πρώτης τάξεως μαρτυρία για το τί είδους «λεβέντες» πρόκειται.
*Δημοσιεύθηκε στο «enikos.gr» την Τρίτη 8 Οκτωβρίου 2013